[ Antwoord: | MUURKRANT - Echopol ]
Posted by Erika Verheyen on 30/10/2009, 14:01:58
http://www.werktitel.be/2009/10/vb-dissidenten-zetten-partijtop-voor-het-blok/
In een nooit eerder vertoond kritisch opiniestuk beschrijven enkele VB-mandatarissen onder leiding van Vlaams Parlementslid Karim Van Overmeire de diepe crisis waarin hun partij verkeert. Van Overmeire pleit voor een strategie die de partij uit het cordon sanitaire moet helpen. Tegelijk geeft hij aan dat de partijtop het cordon tot op vandaag koestert, en dus maar beter opstapt.
Door Tom Cochez
Het opiniestuk dat de spanningen binnen de partij haarscherp in beeld brengt, werd mee ondertekend door Oost-Vlaams provinciaal voorzitter Geert Goubert en de parlementsleden Gerdje Van Steenberge, Erik Tack en Bruno Stevenheydens.
Het begint met een beschrijving van het ‘bittere conflict’ binnen de partij. Volgens de auteurs heeft voorzitter Bruno Valkeniers een krakkemikkig compromis op tafel gelegd waarin iedereen tevreden wordt gesteld
maar waaruit geen duidelijke keuze spreekt:
Het jongste wankele bestand zadelde de partij op met een dubbel ondervoorzitterschap, een dienst met twee diensthoofden (het verworpen ‘kenniscentrum’, ToC) en een reeks holle titels voor de mindere goden. Deze constructies kunnen ongetwijfeld tot inspiratie dienen van degenen die een volgende Belgische staatshervorming moeten uitschrijven, maar hebben niets met een strategische of inhoudelijke keuze te maken.
Vervolgens geven de dissidenten aan wat er volgens hen dan wel moet gebeuren en waarom: in de eerste plaats moet er gekozen worden tussen de strategie van provocatie en een strategie die de partij uit het cordon helpt. Voor de ondertekenaars is de laatste keuze de enige goede.
Haarfijn en tegelijk zeer kritisch wordt uit de doeken gedaan waarom de partijtop in het verleden voor de confrontatie koos, waarom die strategie heeft gefaald en hoe het anders moet:
Een politiek gemarginaliseerde structurele oppositiepartij kan in de komende jaren ongetwijfeld nog een aantal mandaten en personeelsstatuten garanderen, maar dit is niet het doel van ons politiek engagement. De meest efficiënte weg om ons programma, of minstens delen daarvan, te realiseren, is via beleidsdeelname.
Impliciet maar tegelijk ook zeer duidelijk wordt uitgelegd waarom die laatste oefening niet kan met Filip Dewinter en Gerolf Annemans aan het hoofd van de partij:
Het feit dat grote delen van de partijtop vereenzelvigd worden met de polarisatiestrategie van het verleden, bemoeilijkt de situatie nog.
De ondertekenaars lijken er zich ook terdege van bewust dat lang niet iedereen binnen de partij hun analyse deelt, laat staan het openlijke karakter ervan op prijs stelt:
We weten dat veel collega’s en vrienden – en niet van de minste – deze analyse niet delen. Misschien biedt de polarisatiestrategie meer garanties op electoraal succes, maar dit verhaal stopt op de avond van de verkiezingsoverwinning. Voor het overige is er alleen maar de vage hoop dat er ‘ooit’ wel eens ‘iets’ zal gebeuren. [...] Het is bovendien geen eerlijke houding tegenover onze kiezers die hun vertrouwen aan ons geven en hopen dat we niet alleen vanuit het pluche ons programma declameren maar ook proberen om het te realiseren.
Veel geloof in een toekomst in hetzelfde politieke huis spreek er ook al niet uit het opiniestuk:
In ons hart willen we niets liever dan één grote partij waar iedereen samenwerkt. Ons verstand vertelt ons dat de twee strategieën niet verzoenbaar zijn. Ze appelleren aan verschillende doelgroepen. De ene strategie veronderstelt een volgehouden inspanning om het cordon te verlaten. Bij de andere strategie wil men net in het cordon blijven omwille van de electorale bonus die men nog altijd hoopt te incasseren.
Verderop wordt de hypocrisie van de eigen partij op de korrel genomen:
We kunnen ook niet de ene dag verontwaardigd zijn omdat tegenstanders ons ‘mestkevers’ noemen en ons de volgende dag presenteren als ‘de luis in de pels’ en mensen die ‘vuil genoeg’ willen blijven. Je kan niet jarenlang de hele buurt schofferen en vervolgens mokken omdat de buren je niet op de koffie vragen.
Opmerkelijk tot slot is de noot onder het stuk waarin vermeld wordt dat Karim Van Overmeire al in 1998 in het partijbestuur “een nota neerlegde waarin hij wees op de uitzichtloosheid van de confrontatiestrategie en waarin hij vroeg om een ernstige en volgehouden inspanning om uit het cordon te komen. Die nota was toen ‘te belangrijk om nu meteen te behandelen’. We zijn nu meer dan tien jaar later. Andere, vergelijkbare initiatieven, kregen evenmin gevolg.”
Responses: