Posted by onbekende on 3/9/2005, 5:09:30
86.81.69.122

Ik was 15 en mijn vader en moeder stuurde mij naar een maatschappelijk werker omdat zij geen goed contact met mij hadden. De maatschappelijk werker zei, dat niet ik, maar mijn vader hulp nodig had, omdat hij niet mete moties om kon gaan. Vanaf de eerste dag zocht de maatschppelijk werker van ca 45 jaar al toenaderingen. Ik, die in het gein en doorbuiten geen vertrouwenspersoon had, liet het maar gebeuren, onder het mom: "ach, ontmaagd moet je toch een keer worden". Hij zei dat hij verliefd op mij was. Toen ik overtijd was, zei hij dat hij met mij in een dijkhuisje wilde gaan wonen en met mij wilde gaan trouwen, maar dat wilde ik helemaal niet. Mijn ouders vroegen naar hoe het ging met de maatschappelijk werker, maar ik vertelde hun niets. Ik voelde me van de wal in de sloot gebracht. Toen na een van mijn vaders driftbuiten, ik via het JAC (jongeren adviescentrum) van huis wegliep, was de maatschappelijk werker blij. Ik kwam tot mijn 18e jaar (daarna eigen woning) in een warm nest terecht, waar ik door echter moeder beschermd werd, ook tegen de maatschappelijk werker. Ze nam het voor mij op tegenover mijn ouders en eigenlijk tegenover de hele wereld. Eindelijk een luisterend oor. Zorg dat je een persoonlijkheid wordt, zei ze. En eis van mensen dat ze respect voor je hebben. Dat heeft goed geholpen, en heb heel veel bereikt, zowel maatschappelijk, emotioneel als uiteindelijk in mijn relatie. Af en toe komt alles weer boven, je basis is en blijft belangrijk. Zeker nu ik twee kindjes heb. Daaran durfde ik pas op zeer late leeftijd (de eerste op 42-jarige leeftijd) te beginnen. Toen ik 18 was ontmoette ik de maatschappelijk werker nog een keer in bijzijn van mijn ouders. "Zeg hem eens goededag kind", zei mijn moeder tegen mij, terwijl ik zijn goededag negeerde. "Nee man" zei ik. Ze veronderstschuldigde mijn gedrag naar hem. Ze hadden nog steeds niets geleerd. Jaren later begreep mijn moeder het gelukkig wel, nadat ze gescheiden waren en ieder voor zich in een rustiger vaarwater kwam, en ze zelf ook weer meer zelfrespect kregen. Nog een ding. Toen ik in therapie ging toen ik eind 30 was, heb ik als eerste de psycholoog dit verhaal verteld en gezegd dat ik weinig vertrouwen heb in de hulpverlening. Hij begreep dit, en is daar heel goed mee omgegaan. Zulke dingen helpen. Ik wens iedereen op deze site veel sterkte.