Posted by S on 15/8/2005, 22:40:53
80.201.203.62

Hey.. waar begin ik..? eind vorig jaar leerde ik(22) een mooi lief meisje(22) kennen, eigenlijk al vroeg in onze relatie heeft ze mij verteld dat ze enkele jaren geleden 'slecht behandeld' is geweest door haar toenmalige vriend, wekenlang, elk weekend... Later is dat onderwerp nog enkele malen naar boven gekomen, maar we hebben het er eigenlijk nooit echt lang en uitvoerig over gehad.. Ik wist dus vaag wat er aan de hand was en wist dat ik heel voorzichtig met haar moest omgaan , verder had ik er in de verste verte geen benul van wat voor inpact dit op haar leven had.. Na 2maand (januari) vertrok ik op skireis met vrienden, zij was niet mee, de reis was al eerder gepland. ze kwam mij uitwuiven,een 'fantastisch' afscheid als twee dolverliefde pubers.. We hielden contact via sms tijdens de reis, maar de laatste dagen en dagen na de reis, niets meer... geen antwoord meer.. we zagen elkaar 14 dagen na de reis terug, ze was heel weerhoudend, zei niet veel.. en ik ben ook al zo'n stille! Ze had trouwens nogal van die momenten gehad, ik begreep het toen nog allemaal niet.. Die avond vroeg ik haar wat er scheelde maar ze kon niet echt duidelijk antworden op die vraag, ik stelde een heleboel 'moeilijke' vragen... en uiteindelijk zei ze dat ze me eerst als vriend wou leren kennen, en we besloten de relatie te bevriezen.. we zagen elkaar nog regelmatig daarna, ik was nog steeds stapelgek op haar en voelde dat zij ook nog steeds iets voor mij voelde. We bleven elkaar zien en het werd duidelijk dat we nog steeds even verliefd waren als voorheen.. In Mei vertelde ze me dat ze 'verder wou gaan met onze relatie en het verleden achter haar proberen te laten.. ' het ging een tijdje goed tot ze begon te werken (afgestudeerd en jobje in cafe..) dat doet ze graag.. Maar is hard werken, veel uren enzo met als gevolg beetje stres, ook problemen thuis.. en het werd weer stil aan de andere kant van de lijn.. na 3 weken bijna geen woord van haar te horen (ik liet wel van mij horen..) zei ze dat ze het niet meer zag zitten om nog verder aan onze relatie te bouwen.. "Ik weet niet wat ik aan je heb, en omgekeerd waarschijnlijk ook.." "Ik heb de moeite gedaan je bepaalde dingen te vertellen maar je luisterde niet, of je vergat dingen. en ik wou je ook niet dwingen om te luisteren.." "je was er niet voor mij.." Deze argumenten vond ik zeer onterecht, ik was er wel voor haar, heb haar gevraagd, gesmeekt me uit te leggen wat er aan de hand was.. ik begon me steeds meer vragen te stellen en uiteidelijk nam ik de moeite om iets te gaan opzoeken(3dagen geleden), ik vond al snel deze site en begon te lezen... een wereld ging voor me open.. Stond stomverbaasd van al die aangrijpende verhalen.. en op slag vielen alle puzelstukken in elkaar.. Ik vond zoveel herkenningspunten terug in jullie verhalen: paniekaanvallen(1keer toen we lagen te kussen), eetstoornissen(was al eens opgenomen daarvoor,ik dacht aan annorectia..), zelfpijniging( knobbeltjes op het middenste lid van haar duimen, van met haar nagels van de wijsvingers op die plaats te priemen, aan de bovenzijde van de duim, zelf geprobeerd en 't doet pijn.. dus meisjes die snijden.. probeer dit eens,valt niet op, zelfs niet als je't doet terwijl je met iemand praat..) ook hyper-actief(altijd werken),en "heb daarnet weer moeten wenen.." enz.. al die signalen, ik zag ze wel maar ik begreep ze niet... NU WEL !!! En nu we niet meer samen zijn, wel nog vrienden, wil ik haar meer dan ooit helpen! ben ook niet meer bang om iets verkeerd te doen of te zeggen... Heb haar eergisteren verteld in mail over mijn bezoek aan deze site en dat het mij nu allemaal duidelijk word, maar ze zegt " Heb mn eigen manier gevonden om er mee om te gaan, ook al was't dan niet de beste.. Beter alles laten zoals het is, geen zin meer om er telkens op nieuw mee geconfronteerd te worden. Maar vind het wel heel lief dat je zoveel moete doet om de situatie te begrijpen." Denk nu dat ze wel hulp van me wou, aangezien ze 't mij ook vertelde en aan bepaalde dingen die ik eerder niet begreep, maar denk dat ze onlangs de hoop opgaf... waar door mijn ogen net opengingen!! Mag ik haar proberen helpen? Hier wel 1000keer gelezen hoe belangrijk 't is om te praten, alleen haar ma weet't. Hoe kan ik haar helpen? hoe pak ik dit het beste aan? Welke zijn belangrijke punten in de verwerking waarover zeker moet gepraat worden? welke vragen kan ik stellen? Ik hoop dat jullie me (ons) kunnen verderhelpen, want ondanks dat dit verhaal misschien laat blijken ben ik niet zo'n vlotte babbelaar.. :-) Aan jullie allemaal heel veel sterkte, hoop dat jullie ooit heel gelukkig worden.. en verlies niet je vertrouwen, er bestaan ook heel lieve jongens.. KUS boordevol liefde...X... , S "Grief is when we feel the pain that makes us try again..."