Posted by monica on 15/5/2005, 9:50:50, in reply to "warboel...."
83.85.71.7

Na zes jaar misbruik was mijn leven ook een puinzooi.Uiteindelijk ben ik opgenomen. Na vier jaar dacht ik, oke nu is het afgelopen en ga ik er wat van maken.Ik bleef poliklinisch in therapie. In het begin ging het redelijk goed en na een paar maanden vond ik een baan waar ik het enorm naar mijn zin had. Ik werd door deze werkgever aangenomen voor een werken/leren opleiding en ondanks dat de problemen die ik had door het misbruik (slaapstoornis, dissociatief en een welliswaar bijna onder controle eetstoornis die af en toe nog een beetje de kop op stak) had ik het gevoel dat ik mijn leven eindelijk een beetje op orde had. Toch ben ik weer teruggezakt, niet volledig maar ik zit nu in de ziektewet en mijn opleidingsjaar dat zo goed verliep in de eerste instantie staat nu stil en moet ik over gaan doen (mits ik op tijd weer aan het werk kan) De warboel die mijn leven ooit was is niet meer zo erg maar het begint er wel weer op te lijken en ik ben wanhopig. Ik heb zo gevochten de afgelopen jaren en nu verziekt het verleden het weer, ik kan wegdrukken wat ik wil maar het blijft terugkomen en wat me nog het meest boos maakt op dit moment is dat dader een topbaan, leuk gezin heeft en door de buitenwereld wordt gezien als een gave vent. Vrijdag ben ik naar de politie gegaan om informatie te vragen over aangifte doen of melding maken. Ik moet iets met deze boosheid maar weet niet of ik durf door te zetten. Toch gaf het me even een goed gevoel dat ik iets deed wat effectief was (ipv op mezelf afreageren). Ik ken dus jou gevoel heel goed en weet hoe het is om het gevoel te hebben dat je nooit gelukkig kunt worden. Toch wilde ik nog even reageren op je opmerking over mannen. Ik weerde iedere man, ze mochten me niet aanraken niet naar me kijken en ik negeerde ze straal. In therapie had ik een geweldige therapeut die vol respect en deskundig omging met mijn angst. Ook mannelijke groepsleden leerden me anders kijken. De meesten hadden ook een rottig en zwaar verleden en leden hieronder terwijl ze zelf geen vlieg kwaaddeden. Hierdoor ben ik langzaam aan het ontdooien. Ik selecteer nog steeds hoor maar geef ze niet per defenitie geen kans. Sinds 7 maanden heb ik een ontzettend lieve vriend die enorm veel steun geeft en altijd achter me staat. Wellicht is het voor jou nog te vroeg om dit te zien maar ik hoop dat het je op een dag tocht lukt. Het maakt je gevoel van veiligheid toch groter. Blijf wel vechten voor jezelf, als je nog geen hulp hebt zoek die dan want je kunt dit niet alleen. Denk niet dat het verleden ooit geen rol meer zal spelen maar het hoeft niet volledig je leven te blijven vergallen. sterkte