Posted by mystery girl on 25/1/2005, 0:32:25
84.195.20.151

Hey allemaal, Ik voel me de laatste tijd zo moedeloos. Daarom dacht ik, ik schrijf mijn verhaal neer. Maar zo voor mezelf, het klinkt allemaal zo onwezelijk. Alsof ik enkel bezig ben met zelfmedelijden en zielig zijn. Daarom graag een mening van anderen. Twee jaar geleden was ik een meisje van negentien jaar, dat een toffe jongen leerde kennen. We schoten echt heel erg goed op met elkaar en deelden echt bijna al onze dromen. Onze relatie begon dan ook als een sprookje. Al had hij mij vertelt dat hij wel een drugsverleden had dat nog niet zo lang geleden was (speed, xtc en andere oppeppers). Nu pakte hij enkel nog jointjes. Maar ja, iedereen verdient toch een tweede en zelfs een derde kans zei ik hem. Ik was echt bereid van het door de vingers te zien. Tot na anderhalve week bleek dat het verleden niet echt verleden was. Daar draaide onze eerste ruzie dan ook rond. Hij mocht zogenaamd geen drugs nemen van mij. Integendeel, als hij drugs wilde nemen, kon ik dat enkel zien als zijn eigen verantwoordelijkheid. Alleen moest hij het dan niet wagen om naar mij te komen. Ik wens(te) niet met drugs in aanraking te komen. Een halve week kon hij zich aan de afspraak maken. Na een halve week, kwam hij me oppikken voor een ritje naar onze bekende plekjes, plekjes die niemand anders kende. Ik vond al dat hij raar deed, maar ja als negentienjarige, die eigenlijk nog nooit echt met drugs in aanraking was gekomen, snap je het niet direct. We kusten en genoten, tot hij verder wilde gaan. Ik vond dat niet meteen de plaats, maar zijn wil was wet. Hij trok mijn broek uit, en uit vrees dat iemand iets zou merken, heb ik meegeholpen om ze uit trekken, zodat hij ze niet kapot zou trekken. Met kracht duwde hij zijn vingers in mij. Dan was ik gelijk geen maagd meer, zei hij. Ik wist niet wat me overkwam. Ik kon geen woord meer uitbrengen. Terug thuis gekomen, heb ik heel de nacht overgegegeven, gekotst, de ziel uit mijn lijf. En het kwam echt van diep. Maar de dag erna wilde ik gewoon vergeten wat er gebeurd was. Ik hield mezelf voor dat het allemaal niet zo erg was, en dat ik gewoon geschrokken was. En dat ik het gewoon in mijn droom zoveel erger had gemaakt. Maar telkens opnieuw kwam hij naar me toe als hij drugs had genomen, en als hij dan toevallig zin had in seks, dan werd het seks. En nu ik wist hoe het met de vingers ging, moest ik maar ineens kennis maken met zijn... Verdomme, ik voelde me zo machteloos. Ze zeggen vaak, als ze je... dan moet je proberen zoveel mogelijk te genieten om zo weinig mogelijk pijn te hebben, maar ik heb telkens de eer aan mezelf gehouden door nooit te genieten. Ik heb mijn lippen kapot gebeten, heb mijn laken bijna aan stukken gescheurd, maar het nooit iemand getoont wat er gebeurde in dat bed. Oh ja, ik heb het af en toe uitgelokt, zeker en vast. Als het weer eens gebeurde, en we nadien over straat liepen alsof er niets gebeurd was, vroeg ik hem of de seks goed was. Luid en cynisch genoeg dat anderen het konden horen, razend was hij dan. En dan was het de volgende dag vaak nog harder afzien. Een paar keer voelde het aan alsof ik geen stap meer kon zetten. En toch, toch bleef ik de jongen van mijn dromen graag zien. Tot hij een keer te ver is gegaan, dan heb ik hem buitengesmeten. En hij kon niet anders dan aanvaarden, vanwege de schrik dat ik de politie erbij zou betrekken. Ik bleef zijn meest arrogante vriendin ooit, omdat ik me uiterlijk niet liet doen. Ik bleef een grote mond opzetten. Maar wat niemand ooit zag is dat ik binnenin kapot was. Nu heb ik het zelfs nog heel moeilijk. Ik vrees dat ik nooit geen normale relatie ga aankunnen. Mijn nieuwe relatie is juist afgesprongen. Ik had het die jongen wel vertelt, en hij wilde wel begripvol zijn, maar ik denk niet dat hij echt besefte hoe hard het mij kapot maakte. Ik heb zelfs geprobeerd om mijn polsen over te snijden. Soms ben ik blij dat het mislukt is, soms wil ik echt dat het gelukt was. Ik zit zo vaak met een dubbel gevoel. Terwijl het ondertussen toch al twee jaar geleden is, en er toch veel ergere dingen in de wereld bestaan, blijf ik het gevoel hebben dat mijn leven voor een stuk gebroken is. Ik voel me echt zielig, en vooral ik mis iemand om erover te praten. Hetgeen ik ook verontrustend vind, is het feit dat ik geen pijn meer voel. Zo kan ik mezelf verbranden aan mijn strijkijzer, ik voel het amper. Ook het oversnijden van mijn polsen deed geen pijn, ook nadien niet. Ik heb tepelpiercings laten zetten, ik kan niet zeggen dat het pijn deed, terwijl dat toch één van de gevoeligste plaatsen is. En toen mijn laatste vriend en ik seks probeerden te hebben (het is niet gelukt) zei ik hem dat hij echt hard mocht doorduwen. Ik voelde slechts lichtjes pijn maar eigenlijk vond ik het niet eens erg, integendeel zelfs. Ik ben bang dat ik het op een verkeerde manier probeer te verwerken. Ik heb nu een heel verhaal geschreven, maar het zou tof zijn moest er iemand op reageren. Ik woon in België dus persoonlijk contact sluiten we uit zodat we veel vertrouwelijker kunnen zijn. Ik wil echt eens weten hoe anderen met een gelijkaardig verhaal ermee omgaan. Of zij zich ook zo machteloos vinden. Mijn emailadres is: jong_en_rood@hotmail.com. Moest iemand hier persoonlijk op mijn mail antwoorden, ik antwoord steeds terug. Veel groetjes en iedereen heel veel sterkte in het verwerken van zijn of haar trauma. Mystery girl