Posted by bezorgde mama on 14/9/2006, 10:42:14
217.121.54.201

hallo iedereen nog voor de zomervakantie is mijn zoontje van 4 lastig gevallen door de buurjongen. hij moest zijn piemeltje laten zien en de buurjongen liet de zijne zien en mijn zoontje moest (mocht) eraan voelen. de buurjongen is 15. mijn zoontje kreeg de boodschap mee dat hij het niet aan mama mocht vertellen. 2 dagen later vertelde hij mij dit "tussen neus en lippen door" aan het avondeten. mijn oudste zoon zat daar ook bij. ik schrok me gelijk helemaal te pletter. ik heb hem gevraagd of het echt waar was en ik kon aan hem zien dat hij het niet verzonnen had. nu is hij (en veel kinderen op deze leeftijd) wel heel veel bezig met piemel en andere 'vieze' woorden. ik heb de ouders en de buurjongen met het verhaal geconfronteerd. de jongen ontkent in alle toonaarden en de buren geloven hun zoon uiteindelijk, zeggen dat zij hem ook door en door kennen en weten wanneer hij de waarheid vertelt. maar naar mijn gevoel (en ook de meester van mijn zoontje op school zei dat) kan mijn zoontje dit niet verzonnen hebben, zeker omdat hij het heel gedetailleerd vertelde. de zaak is eigenlijk daarmee afgedaan want ik wilde er bij mijn zoontje ook niet teveel op doorhameren omdat hij het nogal luchtig vertelde. hij zei wel dat hij het niet leuk vond en dat hij het "lekker toch" aan mama heeft verteld. het is naar zijn zeggen bij die ene keer gebleven het was niet eerder voorgekomen. maar mijn zoontje heeft sinds het voorval wel moeite om savonds alleen in zn bed te liggen. hij is bang zegt hij en weet niet precies waarvoor. ik moet zeggen dat dit voor het hele voorval ook al wat aan de gang was. maar sinds dat hij weer naar school gaat en ook voor de vakantie al heeft hij weer enorme verlatingsangst, veel moeite met afscheid van mij nemen. nu was hij altijd al heel erg aan me gehecht, maar dat was eigenlijk sinds hij naar de peuterspeelzaal ging op zn 3e jaar over. hij heeft nu wel dezelfde klas, maar een andere juf en hij mist 2 goeie vriendjes die niet meer in de klas zitten. hij zegt dat hij het eng vind op school, dat hij verlegen is en hij vind het vreselijk dat ik wegga. ook heeft hij nog steeds moeite om savonds alleen te gaan slapen, hij probeert de tijd te rekken dat ik bij hem ben. ligt dit nu gewoon aan alle nieuwe veranderingen, is het een fase in zijn kleine leventje (hij word in november 5) of moet ik erachter zoeken dat hij die nare ervaring nog steeds in zijn kleine koppie heeft? ik kan er zo moeilijk achter komen, hij is nog maar zo klein en ik wil er ook niet steeds met hem over praten, er komt ook weinig los als ik een oorzaak van zijn bangheid probeer te achterhalen. ik heb nooit hulp gezocht voor mijn zoontje ten tijde van het voorval. omdat het leek of hij er niet erg mee zat wilde ik het gebeurde voor hem niet groter maken dan dat het was. heb ik hier goed aan gedaan, kan zon voorval nog zo lang invloed hebben op zon klein kind? wie heeft hierover gedachtes, adviezen, ze zijn welkom want mn hart breekt iedere keer als ik hem sochtends huilend in mn armen houd omdat mama naar huis moet...